Imatge de l'autor

Valeria Luiselli

Autor/a de Lost Children Archive

14+ obres 3,229 Membres 141 Ressenyes 6 preferits

Sobre l'autor

Valeria Luiselli was born in Mexico City in 1983 and grew up in South Africa. A novelist (Faces in the Crowd) and essayist (Sidewalks), he work has been the recipient of the Los Angeles Times Art Seidenbaum Award for First Fiction and the National Book Foundation's 5 Under 35 award.

Inclou el nom: Valeria Luiselli

Obres de Valeria Luiselli

Lost Children Archive (2019) 1,206 exemplars
The Story of My Teeth (2013) 634 exemplars
Faces in the Crowd (2011) 456 exemplars
Sidewalks (2010) 212 exemplars
Tsunami 2 (2020) — Autor — 8 exemplars
5 metros de cuentos perversos (2011) 1 exemplars
Desierto Sonido 1 exemplars
Bana Sonunu Söyle (2021) 1 exemplars
Deserto Sonoro 1 exemplars
Plundered 1 exemplars

Obres associades

McSweeney's Issue 48 (McSweeney's Quarterly Concern) (2014) — Col·laborador — 66 exemplars
McSweeney's Issue 42 (McSweeney's Quarterly Concern): Multiples (2013) — Translator/Contributor — 63 exemplars
McSweeney's Issue 50 (McSweeney's Quarterly Concern) (2017) — Col·laborador — 54 exemplars
Bogotá 39: New Voices from Latin America (2007) — Col·laborador — 27 exemplars

Etiquetat

Coneixement comú

Membres

Ressenyes

The writing is beautiful and rich, but my attention span was just not where it needed to be to really engage with it. There were some style and technique choices I found grating, not to mention I really did not enjoy the perspective shift that happens late in the book, so this just didn’t end up working for me.
 
Marcat
ghneumann | Hi ha 62 ressenyes més | Jun 14, 2024 |
A Lost Family

I really wanted to like this book. It deals with important social issues...

1. The immigration crisis & its effects on families
2. Family dissolution and its effects on children
3. The ecfects of parents self absorption on children
The parents in this book were so focused on helping others and documenting the wrongs of society that they were blind to the pain they inflicted on the people closest to them, their own "lost children".
It was a very dense text in which the author inserted related stories and quotes. This took away from the flow of the story.

… (més)
 
Marcat
Chrissylou62 | Hi ha 62 ressenyes més | Apr 11, 2024 |
Een schrijfster waarover ik al meerdere keren goede dingen las, waarvan ik meerdere positieve recensies las, maar die ik liever niet vertaald wilde lezen, is Valeria Luiselli. Het eerste boek dat ik tegenkwam was dit Lost Children Archive. Zware titel, moeilijk onderwerp. Maar wel een logische keuze, gezien de achtergrond van de schrijfster. Met de foto’s achterin concludeer ik dan ook dat het boek niet geheel fictie is, dat er een daadwerkelijke zoektocht heeft plaatsgevonden.

In New York is de schrijfster op haar plaats. Zij mag prachtige projecten doen, haar man helpt haar – zo hebben ze elkaar ontmoet – en het samengestelde gezin is gelukkig. Maar aan de grens gaat er van alles mis. Kinderen worden opgesloten, kinderen worden bij ouders weggehaald, kinderen proberen zonder ouders de grens te passeren. En als een vriendin haar hulp vraagt, omdat haar kinderen onderweg zijn naar NY, kan ze niet meer aan de zijlijn blijven staan.

Zeker als de kinderen ook nog eens kwijtraken, iemand moet naar ze op zoek. En dus beginnen ze aan een roadtrip vanaf NY naar de grens met Mexico. De beroemde speld in de hooiberg.

Het knappe van Luiselli is dat ze beide verhalen (de zoektocht en de tocht van de kinderen) naast elkaar kan vertellen, het perspectief wisselt regelmatig. En als lezer weet je dat er een moment komt dat de paden elkaar moeten kruisen. Maar de manier waarop dat uiteindelijk gebeurt is een stuk dramatischer, spectaculairder dan verwacht.

Luiselli heeft een prachtig boek geschreven, warm, betrokken. Maar tegelijkertijd een groot maatschappelijk probleem aangekaart, de grens die meneer Trump probeerde dicht te bouwen met een gigantische muur, is een grens die al jaren lek is. Te veel mensen hebben er belang bij dat die grens niet waterdicht wordt. Maar tussen mensensmokkelaars en drugsbendes lopen dus ook gewoon kinderen op zoek naar hun ouders. Kinderen die zo jong zijn dat ze geen idee hebben hoe gevaarlijk de wereld is, die zich moeten redden tegen alle verwachtingen in.

Schitterend boek, moet meer lezen van deze dame.

Citaat: “…I realized that what I was saying made no sense, that my brain was just going round and round, empty and full of hot air only, though sometimes when the desert wind came, it cleared my thoughts for a moment, but mostly there was just hot air, dust, rocks, bushes, and light, especially light, so much of it, so much light pouring down from the sky that it was hard to think, hard to see clearly, too, hard to see even the things we knew by name, by hear,…” (p.319)
… (més)
 
Marcat
privaterevolution | Hi ha 62 ressenyes més | Mar 1, 2024 |
Op Social Media zag ik vaak aanbevelingen over de schrijfster, ook nog eens van mensen wiens oordeel ik vertrouw. Vorig jaar las ik voor het eerst een boek van haar en ik werd weggeblazen. Zo mooi, zo indrukwekkend.

Dit jaar las ik dit boek digitaal, met veel zin. Het duurde even, ik kwam er niet in. Het duurde nog wat langer en ik merkte dat ik er nog steeds weinig van begreep. En toen had ik het uit. Nog steeds kon ik het niet duiden. In het nawoord verteld de vertaalster al dat zij veel vragen had. Ik begrijp het. De vragen kan ik niet eens verwoorden.

Natuurlijk kan ik wel lezen, kan ik de gebeurtenissen in me opnemen. De gedachten die beschreven worden probeer ik te volgen. Maar het geheel krijg ik niet, de achterliggende gedachte vang ik niet, de boodschap is onduidelijk. Het kan niet altijd raak zijn, maar vervelend vind ik het wel. Waarom begrijp ik het niet?

Citaat: “Dakota zong in drie verschillende bars, en wanneer ze snel geld nodig had, zong ze in de metro. Op een avond ging ik naar het metrostation van lijn 1 om naar haar te kijken. Ik had mijn houten stoel meegenomen en die tegen de muur van het perron gezet, met mijn gezicht naar de voorbijrijdende metro’s. Dakota en haar vriend hadden midden op het perron plaatsgenomen. Haar vriend speelde gitaar en keek naar haar zoals buiksprekers naar hun pop en ouders naar hun kinderen.” (p23/84)
… (més)
 
Marcat
privaterevolution | Hi ha 17 ressenyes més | Mar 1, 2024 |

Llistes

Premis

Potser també t'agrada

Autors associats

Estadístiques

Obres
14
També de
6
Membres
3,229
Popularitat
#7,926
Valoració
3.8
Ressenyes
141
ISBN
116
Llengües
12
Preferit
6

Gràfics i taules