Cerca al lloc
Aquest lloc utilitza galetes per a oferir els nostres serveis, millorar el desenvolupament, per a anàlisis i (si no has iniciat la sessió) per a publicitat. Utilitzant LibraryThing acceptes que has llegit i entès els nostres Termes de servei i política de privacitat. L'ús que facis del lloc i dels seus serveis està subjecte a aquestes polítiques i termes.
Hide this

Resultats de Google Books

Clica una miniatura per anar a Google Books.

Art as Therapy de Alain De Botton
S'està carregant…

Art as Therapy (2013 original; edició 2013)

de Alain De Botton (Autor)

MembresRessenyesPopularitatValoració mitjanaMencions
315762,251 (3.79)4
Describes a new way of looking at familiar masterpieces, suggesting that the works of art can be useful, relevant--and even therapeutic.
Títol:Art as Therapy
Autors:Alain De Botton (Autor)
Informació:Phaidon Press (2013), Edition: 1st, 240 pages

Detalls de l'obra

Art as Therapy de Alain De Botton (2013)

S'està carregant…

Apunta't a LibraryThing per saber si aquest llibre et pot agradar.

No hi ha cap discussió a Converses sobre aquesta obra.

» Mira també 4 mencions

Guide/examples of using fine art in therapy
  SHCG | Jun 12, 2018 |
Although the idea behind the book: that art should be used to improve humanity - is intriguing, I found the lecturing style of the prose to be tiresome and self-righteous in a particular, post-enlightenment effete intellectual atheist way. De Botton seems to imply that he knows best for everyone. While I enjoyed his interpretations of art and objects, they are pretty idiosyncratic and any museum curated by him would be way too propagandistic for my tastes. ( )
  judtheobscure | Oct 6, 2017 |
I really liked the perspective of art presented in this book. It was a very fresh look at art and its usefulness to us. ( )
  Jen.ODriscoll.Lemon | Jan 23, 2016 |
I really liked the perspective of art presented in this book. It was a very fresh look at art and its usefulness to us. ( )
  Jen.ODriscoll.Lemon | Jan 23, 2016 |
This book really, really annoyed me.

If Alain de Botton finds the current art world snotty and elitist (he never comes out and says it, but it's heavily implied) I find his alternative suggestions range from the laughable to the downright bizarre. They also are likely to be seen as equally patronizing in a very different way. That's because when it comes down to it, what de Botton completely ignores, overlooks or fails to understand is that the relationship between a work of art and an individual is a personal one.

Ergo, some kind of "top down" approach, in which museums and galleries opt to encourage art that tries to develop empathy or understanding, or other such therapeutic approaches, is going to be doomed to failure anyway. Even if it weren't, the idea of commissioning works to evoke certain feelings is ludicrous. Why does he imagine we'd end up with anything different than what we have in popular culture?

I tend to agree with some of his assessments, for instance that the pendulum may have swung too far in the direction of deferring to artists in the determination of what becomes art. But the idea that "we abandon to chance the hope that our key needs will be covered by the unstructured and mysterious inspiration of artists" is simply bollocks. There's this little thing called the market. If artists aren't creating things that buyers can respond to, those objects won't sell.

The patron doesn't need to be able to "direct" the art in order to determine the outcome. He or she simply can keep their wallet shut unless and until they identify a a piece that they respond to. (Alternatively, they can find an artist whose work they admire and, yes, commission a specific piece: it happens quite frequently...) Nor, I'd suggest, is it always desirable that we do direct art, as de Botton so glibly suggests might be wise. Yes, the Catholic church created some great art, but great art was born in rejection of it, too. And more great art was born in opposition to the agendas of those who tried to "shape" art in society's interest than in response to it.

Repeatedly, de Botton misunderstands the art market: he argues that people buy art solely because of the "brand name". That may be so for some collectors, but almost invariably, if you talk to collectors (as I've done, as a journalist writing about the topic) they have a tremendous passion for certain artists and kinds of work (like hedge fund manager Dave Ganek and photography). Similarly, there are big brand names whose works the biggest galleries and auction houses struggle to shift: early "dark" works by van Gogh (people will buy "Potato Eaters" canvases, should they become available, ONLY because of the brand name, and some gloomy works by Lucian Freud have remained unsold at high-profile auctions.) Regardless of how big the brand, there are some things nobody wants in their homes. Again, that pesky personal connection.

I agree with de Botton that a plain vanilla label on a resurrection scene from a triptych, with Jesus visiting Mary that deals only with the work's art historical and historical importance is skimpy. But what would you make of one that had none of that detail, and instead told you that the scen was one of a "loving mother-son relationship" "that does not avoid conflict or grief... They do not embrace. He will soon leave. ... The picture makes the claim that such moments of return (and of survival), though fleeting and rare, are crucially important in life. It wants men to understand -- and call their mothers." Nothing about the centrality of these scenes in Christian iconography -- it's completely dissociated from its context. Nothing about the piece's history (it once belonged to Isabella of Castile) or why we're looking at this rather than some other representation of precisely the same scene (which has been reproduced thousands of times). Instead it suggests it's about guys who need to be in touch with their mothers.

To me, that captured the problem with the book as a whole. That's the kind of epiphany that someone might well have while gazing thoughtfully at such a work of art. But is it an epiphany that anyone should be INSTRUCTED to have? Which is really what de Botton's alternative approach is suggesting. By all means, encourage people to ponder works of art with the aim of thinking about them in personal ways -- I think anyone who responds to art already does so. Will it make it easier for someone who doesn't find much to react to in, say, a Monet waterlily painting if it is displayed differently or he is told to think of it as a tool to calmness and an alternative to valium?

In other words, this is a very deeply annoying book that does a disservice to any real understanding of art, art history, the art market and even the main subject -- the role that looking at art can have on an individual's ability to grapple with whatever the world throws at them. de Botton emerges from this as just as doctrinaire and prescriptive as the art world that he criticizes, and that critique is just another form of elitism cloaked in a thin veneer of populism. ( )
1 vota Chatterbox | Apr 22, 2014 |
Es mostren 1-5 de 7 (següent | mostra-les totes)
Dat kunst niet alleen de mooie kwaliteiten, maar álle kwaliteiten van de mens aan de orde kan stellen, ook de meest destructieve, past niet in De Bottons pleidooi. Dat in kunst altijd meer dan één betekenis schuilt, wat een essentiële eigenschap is (anders hadden atheïsten niet van Kruisafnemingen kunnen houden), interesseert hem niet, wat zijn interpretaties soms licht absurd maakt: 'De Koreaanse maanvaas geeft niets om status. Hij is wijs genoeg om niet te vragen hem als bijzonder object te beschouwen. Hij is niet nederig, maar gewoon tevreden met wat hij is.' Dergelijke personificaties kunnen in Toon Tellegen-achtige poëzie prachtig zijn - waar ze bloedserieus als boodschap worden geponeerd, schuurt het als eczeem. De vorm tenslotte waarin een 'waarde' verbeelding krijgt, is voor de auteur van beduidend minder belang dan de boodschap. Dat is kwalijk, aangezien troost bij Fra Angelico nogal verschilt van troost bij een zigeunerjongen met een traan. Het is alsof je voetballiefhebbers zegt dat het niet uitmaakt of je naar een wedstrijd van Barcelona of van SV De watervogels in Den Helder kijkt: sport is immers gezond! 

Kunst ís vorm: de kwaliteit van de uitbeelding bepaalt de betekenis.
Had De Botton het maar gelaten bij zijn observaties van menselijk gedrag, en ter overweging een paar kunstwerken erbij geplaatst.

Maar hij maakt zijn onderwerp instrumenteel als de cijfers in een rekensom, en negeert daarmee de essentie van kunst. Hoe moeilijk het ook is uit te leggen of verdedigen: juist omdát kunst ontsnapt aan vaste omlijningen, kan het kunst zijn. Het is het altijd meer dan het is.

Wat een welkom provocatief boek had kunnen zijn, blijft steken in een dwingend pleidooi voor verbetering van het ego.
priesterlijke overtuigingen die hij in zijn boek Religie voor atheïsten belijdt en kennelijk nog verder gaat uitdragen met zijn volgend jaar te verschijnen boek Art as Therapy. Voor De Botton zijn kunstwerken niets op zichzelf als kunstwerk, ze zijn er een middel om onze zachte kanten te ontwikkelen, zodat we (ik citeer) ‘in de keuken, de speelkamer, de badkamer, het park en op het kantoor’ emotioneel beter functioneren. En moeder wat vaker bellen.

De nieuwe opstelling van de collectie in het Rijksmuseum biedt alle mogelijkheden om verrassende wisselende tentoonstellingen te maken die zich verre houden van het spirituele gesop van Alain de Botton. In zulke tentoonstellingen gaat het kunstgehalte samen met bepaalde thema’s, zoals dat in het verleden ook zo is geweest: tentoonstellingen over kinderen, over feesten, over het vaderlands gevoel, over de Verlichting, over calvinistisch schilderen, over allegorische voorstellingen, over liefde, lust en lijden. Maar dat is wat anders dan de kunstwerken gebruiken als spiritueel vehikel, zoals De Botton dat wil, als levensles, als recept voor goed leven, voor onze ‘diepste behoeften.’ Wat weet De
afegit per WiJiWiJi | editaVrij Nederland, Carl Peeters (Apr 15, 2013)

» Afegeix-hi altres autors

Nom de l'autorCàrrecTipus d'autorObra?Estat
De Botton, Alainautor primaritotes les edicionsconfirmat
Armstrong, Johnautor principaltotes les edicionsconfirmat
Has d'iniciar sessió per poder modificar les dades del coneixement compartit.
Si et cal més ajuda, mira la pàgina d'ajuda del coneixement compartit.
Títol normalitzat
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Títol original
Títols alternatius
Data original de publicació
Llocs importants
Esdeveniments importants
Pel·lícules relacionades
Premis i honors
Primeres paraules
Darreres paraules
Nota de desambiguació
Editor de l'editorial
Creadors de notes promocionals a la coberta
Llengua original
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
CDD/SMD canònics

Referències a aquesta obra en fonts externes.

Wikipedia en anglès

No n'hi ha cap

Describes a new way of looking at familiar masterpieces, suggesting that the works of art can be useful, relevant--and even therapeutic.

No s'han trobat descripcions de biblioteca.

Descripció del llibre
Sumari haiku


Cobertes populars


Mitjana: (3.79)
0.5 1
1 3
3 4
4 7
5 11

Ets tu?

Fes-te Autor del LibraryThing.


Quant a | Contacte | | Privadesa/Condicions | Ajuda/PMF | Blog | Botiga | APIs | TinyCat | Biblioteques llegades | Crítics Matiners | Coneixement comú | 156,921,239 llibres! | Barra superior: Sempre visible