Cerca al lloc
Aquest lloc utilitza galetes per a oferir els nostres serveis, millorar el desenvolupament, per a anàlisis i (si no has iniciat la sessió) per a publicitat. Utilitzant LibraryThing acceptes que has llegit i entès els nostres Termes de servei i política de privacitat. L'ús que facis del lloc i dels seus serveis està subjecte a aquestes polítiques i termes.
Hide this

Resultats de Google Books

Clica una miniatura per anar a Google Books.

S'està carregant…

Cor de gos

de Mikhail Bulgakov

Altres autors: Mira la secció altres autors.

MembresRessenyesPopularitatValoració mitjanaConverses / Mencions
2,766544,114 (3.89)1 / 104
This hilarious, brilliantly inventive novel by the author of The Master and Margarita tells the story of a scroungy Moscow mongrel named Sharik. Thanks to the skills of a renowned Soviet scientist and the transplanted pituitary gland and testes of a petty criminal, Sharik is transformed into a lecherous, vulgar man who spouts Engels and inevitably finds his niche in the bureaucracy as the government official in charge of purging the city of cats.… (més)
  1. 30
    El mestre i Margarida de Mikhail Bulgakov (Daimyo)
  2. 10
    Lives of the Monster Dogs de Kirsten Bakis (knomad)
  3. 00
    L'Illa del Doctor Moreau de H. G. Wells (Michael.Rimmer)
  4. 00
    Sirius: A Fantasy of Love and Discord de Olaf Stapledon (Michael.Rimmer)
    Michael.Rimmer: Both feature dogs endowed with human intelligence, though they seem to inhabit different ends of the moral spectrum.
S'està carregant…

Apunta't a LibraryThing per saber si aquest llibre et pot agradar.

» Mira també 104 mencions

Anglès (45)  Francès (2)  Italià (2)  Alemany (2)  Neerlandès (2)  Castellà (1)  Totes les llengües (54)
Es mostren 1-5 de 54 (següent | mostra-les totes)
A satirical, sometimes hysterical, take on Soviet life in general, and medical experimentation in particular, in 1925 Moscow.
Professor Preobrazhensky has been implanting monkey glands into aging clients who seek "rejuvenation", but his aims go beyond improving the sex lives of middle-aged Party officials or their unhappy wives. We are meant to think he’s bent on improving the whole human race with his radical techniques. When he rescues a starving, injured street dog and treats him to the good life, we are privy to brief glimpses of things from the dog Sharik's point of view. Ultimately, Sharik becomes the subject of a very ambitious experiment, in which human testicles and a human pituitary gland are implanted in the dog. The result is beyond anything even the Professor might have expected: a dog slowly but indubitably turning into a man---a very unpleasant man with characteristics of the arrogant, crass and hedonistic drunkard he "inherited" these traits from. (Allusions to Stalin may be inferred or implied.) We get a lot of the bureaucratic folderol and idiocy of low level Party wannabes, and a side-splitting cat-chasing episode which brings about total chaos in the form of broken crockery, ruptured plumbing and way too much attention drawn to the Professor and his "monster", who disappears only to return as one of those Party functionaries himself, with a job and a title and a license to kill…cats. A heated discussion between the Professor and his assistant ensues---WHAT is to be done? The creature is insufferable, and now he’s officially entitled to occupancy of a nice chunk of the Professor’s hard-fought-for 7-room flat. Well, if this is your sort of romp, you’ll have to read it to learn how it all comes out. It won’t take over-long, and you’ll probably figure it out for yourself. ( )
  laytonwoman3rd | Jan 30, 2022 |
A biological experiment carried out by an eminent Moscow scientist goes horribly wrong and turns a likeable mongrel into an obnoxious human being and would-be follower of the Communist party. This novella reads like a satirical, darkly comic parody of Frankenstein. Like Shostakovich, Bulgakov kept an ambiguous relationship with the Soviet authorities. If his magnum opus The Master and Margarita were to be compared to one of Shostakovich's symphonies (the bleak 4th, perhaps, or the enigmatic 5th), Heart of a Dog would be one of the jazz or ballet suites - slighter, lighter but no less hard-hitting. ( )
  JosephCamilleri | Jan 1, 2022 |
A biting satire of Bolshevism, it was written in 1925 at the height of the NEP period, when communism appeared to be relaxing in the Soviet Union. It is generally interpreted as an allegory of the Communist revolution and "the revolution's misguided attempt to radically transform mankind." Its publication was initially prohibited in the Soviet Union, but it circulated in samizdat until it was officially released in the country in 1987.

The book was rejected for publication in 1925, due in part to the influence of Lev Kamenev, then a leading Party official. Bulgakov subsequently wrote a play based on the story in 1926 for the Moscow Art Theater. However, the play was cancelled after the manuscript and copies were confiscated by the secret police, or OGPU. Eventually, Maxim Gorky intervened to get the manuscript returned.

The story was published in the Soviet Union only in 1987, more than 60 years after its completion, but was made known to Russian readers via samizdat. In 1968, it was published in English by Harvill Press, translated by Michael Glenny.

One suggestion for the real life prototype for Professor Preobrazhensky is a Russian surgeon Serge Voronoff who was famous for his experiments on implanting humans with animal's testicles and thyroid glands, though there were others who did similar work. Another suggestion is professor Vasily Preobrazhensky, who headed the St. Petersburg Institute of Obstetrics and Gynecology at the time the novella was written. His first scientific publication was about the transplantation of ovaries to males. Like the fictional professor, he "did not like the proletariat", and possibly for this he was banished to Arkhangelsk, where he continued his work, including transplants of ovaries, with a hearsay report of short-term rejuvenation effect.

Moscow, 1924. While foraging for trash one winter day, a stray dog is found by a cook and scalded with boiling water. Lying forlorn in a doorway, the dog awaits his end awash in self-pity. To his surprise, a successful surgeon, Filipp Filippovich Preobrazhensky (whose name is derived from 'transformation' or 'transfiguration'), arrives and offers the dog a piece of sausage. Overjoyed, the dog follows Filip back to his flat, where he's given the name of Sharik. The dog finds it ironic, as he sees 'Sharik' fit for a pampered fat dog (it means 'little ball').

At the house, Sharik gets to know Dr. Preobrazhensky's household, which includes Doctor Ivan Arnoldovich Bormenthal (the professor's student and protégé) and two female servants: Zinaida Prokofievna Bunina and Darya Petrovna Ivanova. Despite the Professor's vocal anti-communism, his frequent medical treatment of the RCP(b) leadership makes him untouchable. As a result, he refuses to decrease his seven-room flat and treats the Bolsheviks on the housing committee, led by Schwonder, with unveiled contempt. Impressed by his new master, Sharik slips easily into the role of "a gentleman's dog".

After several days, one of the servants begins taking Sharik for walks through Moscow. Preening in his new collar, Sharik is unmoved by the taunts of a passing stray. After his health improves, the Professor at last reveals his real intentions for taking in Sharik. As Filip's laboratory is prepared, he locks Sharik in the bathroom.

As a seething Sharik plots to again destroy Filip's stuffed owl, the door opens and he is dragged by the skin of his neck into the lab. There, he is sedated and an operation begins. As Bormenthal assists, the Professor trepans Sharik's skull and gives him a human pituitary gland. Sharik's torso is also opened and he is given human testicles. These organs were cut from Klim Grigorievich Chugunkin – killed in a brawl – thief-recidivist, an alcoholic and a bully. Only repeated injections of adrenaline prevent the dog from dying on the operating table.

It's after this point that the story shifts from being told from the perspective of Sharik to being told from the perspective of Bormenthal, via his notes on the case, and then finally to a third person perspective.

During the weeks after the operation, the household is stunned as Sharik begins transforming into an incredibly unkempt and, at first, primitive human. After building an alliance with Schwonder, the former canine is granted papers under the absurd name "Poligraf Poligrafovich Sharikov". Preobrazhensky wanted to pick a name from his Orthodox Christian calendar and Sharik instead picked the publisher name – "Poligraf" (which in Russian is the root of several words related to printing art and technology).

In the aftermath, the Professor and Bormenthal patiently attempt to teach Sharikov basic etiquette. Instead, Sharikov mocks manners as a relic of Tsarism. He insists that it's better to behave "naturally". As a result, Sharikov curses in front of women, refuses to shave, dresses in unwashed clothing, and eats like a complete slob.

Meanwhile, Sharikov progressively turns the Professor's life into a living hell. One day, he accidentally turns on the spigot while chasing a cat. With the bathroom door locked and Sharikov unable to unlock it, the entire apartment is flooded. Later, he is caught attempting to sexually assault one of the female servants. Enraged, Bormenthal repeatedly hits Sharikov and forces him to apologize. Infuriated, Sharikov leaves the apartment and remains gone for several days.

Later, Bormenthal begs the Professor for permission to dose and kill Sharikov with arsenic, calling him a "man with the heart of a dog". The Professor is horrified and orders Bormenthal not to "slander the dog". He explains that the human body parts, which came from a homeless drunkard with Bolshevik sympathies, are responsible for all of Sharikov's defects. Bormenthal then suggests that they redo the operation, using the body of a genius. Again the Professor refuses, explaining that the operation was meant to improve the Human race. Breaking with his former beliefs, the Professor admits that any peasant woman could give birth to a genius and that eugenics are therefore a waste of time. In conclusion, the Professor refuses to permit Sharikov's murder or to undo the operation, which could easily kill him as well.

Soon after, Sharikov returns, explaining that he has been granted a job by the Soviet State. He now spends his work-day catching and strangling stray cats. The Party, he says, is turning them into cheap fur coats for the working class. Soon after, Sharikov brings home a female co-worker, whom he introduces to the Professor as his common law wife.

Instead of giving them their own room as Sharikov demands, the Professor takes the woman aside and explains that Sharikov is the product of a lab experiment gone horribly wrong. The woman has been told that Sharikov was maimed fighting Admiral Alexander Kolchak's White Army in Siberia. Upon learning the truth, she leaves the apartment in tears. Seething with hatred, Sharikov vows to have her fired. Again Bormenthal beats up Sharikov and makes him promise not to do anything of the sort.

The following day, a senior Party official, patient and good friend of Professor Preobrazhensky, Pyotr Alexandrovich, arrives and informs the Professor that Sharikov has denounced him to the secret police or CHEKA. Explaining that nothing is going to happen to him due to the State's distrust of Sharikov, the Party official departs. When Sharikov returns, the Professor and Bormenthal order him to leave the flat permanently. Instead, Sharikov refuses and draws a revolver. Enraged, the Professor and Bormenthal pounce upon him.

That night, an ominous silence reigns in the flat and the lights are left on for many hours after bedtime. Over the days that follow, the Professor and Bormenthal look far more relaxed than at any time before Sharikov's arrival. Eventually, the police arrive escorted by a beaming Schwonder.

Bearing a search warrant, they demand that the Professor and Bormenthal produce Sharikov on pain of immediate arrest. Unintimidated, the Professor orders Bormenthal to summon Sharikov, who is changing back into a dog. The Professor explains the change as a natural phenomenon, although it's obvious to the reader that he and Bormenthal have simply reversed the operation. Followed by the now apoplectic Schwonder, the police depart.

The novella has been interpreted both as a satire on the Bolshevism and as a criticism of eugenics. One commonly accepted interpretation is that Bulgakov was trying to show all the inconsistencies of the system in which Sharikov, a man with a dog's intelligence, could become an important part. Sharik is seen as "a reincarnation of the repellent proletarian", and the professor represents a "hyperbolic vision of the bourgeois dream", according to J. A. E. Curtis.

Names figure prominently in the story. Preobrazhensky's name is derived from the Russian word for "transfiguration". "Sharik" is a common name for dogs in Russia meaning "little ball".

The name and patronymic "Poligraf Poligrafovich" echoes a tradition of nonsense double names in Russian literature that goes back to Nikolai Gogol's heroes Akakii Akakievich in "The Overcoat" and Pifagor Pifagorovich in "The Carriage". The name is also a satire on new naming conventions in the early Soviet Union. Nevertheless, the name was chosen following the Russian tradition of "consulting the calendar," with Poligraf's name day being March 4. The name Poligraf has many possible meanings, including a printing process used for calendars.

The name of the donor of the human implants, an alcoholic and bum, is Chugunkin ("chugun" is cast iron) which can be seen as parody on the name of Stalin ("stal" is steel). ( )
  Marcos_Augusto | Sep 17, 2021 |
Just a heads-up especially if you love dogs, there is a brutal surgery scene.
  -Pia- | Sep 3, 2021 |
Wie mijn boekbesprekingen volgt, zal zich misschien herinneren dat ik er eind augustus 2019 (het lijkt alweer een eeuwigheid geleden) een publiceerde over een ander werk van Michail Boelgakov, Zoja’s appartement. Ik verwijs graag naar die bespreking voor wie iets meer wil vernemen over de achtergrond van Boelgakov, maar begin de bespreking van Hondehart even graag met de conclusie van die vorige bespreking: “Voor de duidelijkheid: ik hoor niet tot de kaste van aan wal staande stuurlui. Het was ongetwijfeld in de Sovjet-Unie net zomin gemakkelijk voor je mening uit te komen als in nationaal-socialistisch Duitsland en er zal ook dáár weinig opdeling te maken geweest zijn tussen zwart en wit (een poging die in deze tijden uiteraard wél blijvend ondernomen wordt). Maar het is zonde gezien het talent dat Boelgakov in andere werken getoond heeft. Ik heb jaren geleden genoten van zijn Hondenhart (sic), dat in 1925 werd verboden en dat een heel erg duidelijke kritiek op het regime vormde. Of zoals de Sovjet-krant Izvestia op 15 september 1929 schreef: "Zijn talent is overduidelijk, maar zo is ook het reactionair sociaal karakter van zijn werk". Ik heb zijn voornaamste werk De Meester en Margarita nog niet gelezen - het boek waaraan hij tussen 1928 en het jaar van zijn overlijden, 1940, werkte -, maar ook dát zou een knappe parodie zijn op Stalin en het leven in de Sovjet-Unie. Dat maakt helaas dingen als deze tweede versie van Zoja's appartement én de kniebuigingen van Boelgakov voor Stalin en het regime alleen maar spijtiger.”

Ik heb dus nog steeds De Meester en Margarita niet gelezen (dat komt er een dezer maanden sowieso van), maar wel Hondehart (zonder tussen-n dus) opnieuw. En het boek was nog steeds zo goed als ik me herinnerde. Beter zelfs. Korte samenvatting (spoiler alert) op de achterflap van dit 140 bladzijden dikke paperbackje: “Hondehart is tegelijk de Frankenstein-achtige geschiedenis van een hond én een verbeten satire op bepaalde praktijken in het vroeg-bolsjewistische Rusland. Half verhongerd en met brandwonden overdekt wordt de hond gevonden en meegenomen door een beroemde chirurg, die zich heeft gespecialiseerd in verjongingskuren en nu een grote nieuwe stunt, een waarlijk revolutionair experiment voorheeft. De hond wordt geopereerd en krijgt de testikels en hersenen van een kort tevoren bij een gevecht omgekomen balalaikaspeler. De hond wordt nu snel: kameraad Sjarikov! Maar hij blijft als mens een monstruositeit. Zijn wezenlijke hondenatuur blijkt onveranderbaar. Hij slaat obscene taal uit, valt vrouwen op brute wijze lastig, elimineert op sadistische wijze katten, steelt, morst, probeert zelfs de assistent van de professor neer te schieten. Het experiment blijkt een jammerlijke blunder te zijn geweest: de mens met het hondehart moet maar weer hond worden.”

Zo, om de clue te weten te komen, moet u het boekje al niet meer lezen, maar u zal allicht ook niet meer opkijken van het feit dat dit werk in de Sovjet-Unie niet mocht gepubliceerd worden (helaas dook het in het Westen ook pas op toen hij al overleden was, net zoals De Meester en Margarita trouwens). Een duidelijker kritiek op het idee van de maakbare mens is nauwelijks denkbaar. En daarmee vormt het boek eigenlijk net zo goed een aanklacht tegen het nationaal-socialisme of tegen volstrekt waanzinnige moderne vormen van utopieën genre de veelbesproken Great Reset. Je kan de mens wel uit het vuilnis halen, maar niet het vuilnis uit de mens. Je kan de mens proberen aan te passen aan je communistische, nationaal-socialistische, post-modernistische ideetjes, maar de mens zal altijd een mens blijven en zelfs als er geen externe factoren meespelen – iets waar mensen als Klaus Schwab vurig naar streven door de hele wereld mee te slepen in hun waanzin –, zal je utopie aan dat simpele feit ten onder gaan.

Alleen zitten verstandige mensen daar niet op te wachten: ze weten ook dat de revolutie z’n kinderen opvreet en dat er een hele hoop kinderen zullen opgevreten zijn vooraleer de revolutie sterft. De “beroemde chirurg” waarvan sprake, Filipp Filippovitsj Preobrazjenski, beseft dat ook, maar vooraleer hij zichzelf zo ver kan krijgen niet alleen pas op de plaats te maken, maar ook rechtsomkeer, is er hoe dan ook al massa’s schade gedaan. En dan is Preobrazjenski nog bereid datgene te doen waar “experten” en politici voor zover ik weet – en ik kan me vergissen, maar laat iemand dan met een tegenvoorbeeld komen – nog nooit in geslaagd zijn: fouten erkennen en die niet proberen op te lossen door verder te gaan op het ten onrechte ingeslagen pad.

Vooraleer het zover komt – want dat gebeurt uiteraard pas op het einde van het boek – krijg je echter een schitterend boekje te lezen. Beginnend met een hoofdstuk waar de hond, sjarik in het Russisch, zijn gedachten de vrije loop laat terwijl ie ligt te creperen, een persoonsverwisseling waar de auteur aardig in geslaagd is (ik heb dit eerder gezien met een veulen, maar kan me niet meer herinneren in welk boek precies).

Gevolgd door een hoofdstuk waarin het beest de operatiekamer ingelokt wordt en de chirurg er behalve wat worst ook een stukje filosofie tegenaan gooit als hij door zijn assistent gevraagd wordt hoe hij de hond heeft meegekregen: “Kwestie van aanhalen. Dat is de enige manier waarop je wat bereikt bij levende wezens. Met terreur kom je nergens, ongeacht het ontwikkelingspeil van een dier.” Waarna dat dier ook te weten komt dat hij dan wel nieuwe testikels heeft gekregen, maar ook ontmand is: “‘Pas op, jij, of ik maak je af! Weest u maar niet bang, hij bijt niet.’ ‘Bijt ik niet?’ vroeg de hond zich verbaasd af.” En waarin we kennis maken met het “huisbestuur”, de club van communistische zeloten die ervoor moeten zorgen dat Preobrazjenski datgene doet wat ook in Dokter Zjivago van Boris Pasternak een belangrijk thema is: zijn appartement delen met alsmaar meer mensen (“inwonerstalverdichting”, zoals dat in Hondehart genoemd wordt). Op het einde van dat hoofdstuk krijgen we deze heerlijke dialoog, een dialoog die ik heden ten dage eigenlijk niet genoeg hoor. Een dialoog waarin simpelweg gezegd wordt dat iemand iets ook niet kan willen omdat hij het gewoon niet wil:

“‘… wilde ik u voorstellen …’ – bij die woorden rukte de vrouw uit haar boezem een aantal kleurige en van de sneeuw nat geworden tijdschriften, ‘een paar bladen te kopen van de kinderen in Duitsland. Een halve roebel per stuk.’

‘Nee, geen behoefte aan,’ antwoordde Filipp Filippovitsj kortaf met een schuinse blik op de blaadjes.

Op hun gezichten tekende zich nu volslagen verbijstering af en het gezicht van de vrouw hulde zich in een framboosrode gloed.

‘Waarom weigert u?’

‘Ik wil ze niet.’

‘Voelt u dan niet mee met de Duitse kinderen?’

‘Zeker wel.’

‘Kijkt u dan soms op een halve roebel?’


‘Waarom neemt u er dan geen?’

‘Ik wil niet.’”

Even vertaald naar vandaag de dag en kwestie dat wie er mij ooit om vraagt het nu al weet:

“‘… wilde ik u voorstellen …’ – bij die woorden rukte de dokter uit zijn lade een doorzichtige en van kwijl nat geworden spuit, ‘een vaccin te nemen tegen corona. Gratis.’

‘Nee, geen behoefte aan,’ antwoordde Björn Roose kortaf met een schuinse blik op de spuit.

Op het gezicht van de dokter tekende zich nu volslagen verbijstering af.

‘Waarom weigert u?’

‘Ik wil het niet.’

‘Voelt u dan niet mee met onze zwakkeren?’

‘Zeker wel.’

‘Bent u bang?’


‘Waarom neemt u er dan geen?’

‘Ik wil niet.’”

Soit, verder naar het volgende hoofdstuk. Daarin begint de langzame transformatie van hond tot mens (of van mens tot de nationaal-socialistische versie van Nietzsches Übermensch, of van koelak tot communist) en leert het beest dat het goed is geketend te zijn. Liever een dikke hond aan de ketting dan een magere wolf in het bos. “De volgende dag kreeg de hond een brede, glimmende halsband om. Toen hij zich in de spiegel bekeek, was hij het eerste moment knap uit zijn humeur. Met de staart tussen de poten trok hij zich in de badkamer terug, zich afvragend hoe hij het ding zou kunnen doorschuren tegen een kist of een hutkoffer. Maar algauw drong het tot hem door dat hij gewoon een idioot was. Zina nam hem aan de lijn mee uit wandelen door de Oboechovlaan. De hond liep erbij als een arrestant en brandde van schaamte. Maar eenmaal voorbij de Christuskerk op de Pretsjistenka was hij er al helemaal achter wat een halsband in dit leven betekent. Bezeten afgunst stond te lezen in de ogen van alle honden die hij tegen kwam en ter hoogte van het Dodenpad blafte een uit zijn krachten gegroeide straatkeffer hem uit voor ‘rijkeluisflikker’ en ‘zespoot’. Toen zij de tramrails overhuppelden keek een agent van milietsie tevreden en met respect naar de halsband (…) Zo’n halsband is net een aktentas, grapte de hond in gedachte en wiebelend met zijn achterwerk schreed hij op naar de bel-etage als een heer van stand.” Of, zoals het in het volgende hoofdstuk al heet: “Maak je zelf maar niets wijs, jij zoekt heus de vrijheid niet meer op, treurde de hond snuivend. Die ben je ontwend. Ik ben een voornaam hondedier, een intelligent wezen, ik heb een beter bestaan leren kennen. En wat is de vrijheid helemaal? Rook, een fictie, een drogbeeld, anders niet … Een koortsdroom van die rampzalige democraten …”

Maar dat beter bestaan komt met meer en meer plichten een keer je de babyfase voorbij bent, een keer je bekering in kannen en kruiken is, een keer je niet meer terug kan: Sjarikov wordt geacht beleefd te zijn, zijn plaats te kennen, wil “documenten” hebben (“Een document is de belangrijkste aangelegenheid ter wereld.”), wordt er door de communisten op gewezen dat hij “klassebewustzijn” moet kweken, terwijl hij in essentie – opnieuw – alleen maar wil vreten en achter katten aan zitten, wat dan ook precies is wat hij doet. Terwijl hij wel meer en meer eisen stelt aan zijn omgeving, want die doet niet precies wat hij wil.

Samengevat: Hondehart is een filosofisch tractaat zoals ook Frankenstein van Mary Shelley er een is (zoals aangegeven op de achterflap heeft de thematiek duidelijke raakvlakken). Maar wel een filosofisch tractaat dat leuk om lezen is, zelfs voor mensen die er niet meer in willen zien dan een verhaal van een hond die mens wordt en vervolgens weer hond. Ik weet niet of het boekje in recentere jaren nog ergens werd uitgegeven in het Nederlands (mijn exemplaar verscheen in 1969 bij de voor de gelegenheid met Uitgeverij De Arbeiderspers samenwerkende Em. Querido’s Uitgeverij in Amsterdam in een vertaling van Marko Fondse – derde druk van 1975), maar ik zou het zowel de liefhebbers van Russische literatuur, dissidenten, anti-communisme, anti-utopisme als de minder in filosofie maar dan toch in kortere vlot leesbare boeken aanraden. Een must read dus!

Björn Roose ( )
  Bjorn_Roose | Mar 6, 2021 |
Es mostren 1-5 de 54 (següent | mostra-les totes)
Sense ressenyes | afegeix-hi una ressenya

» Afegeix-hi altres autors (55 possibles)

Nom de l'autorCàrrecTipus d'autorObra?Estat
Bulgakov, Mikhailautor primaritotes les edicionsconfirmat
Aplin, HughTraductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Bromfield, AndrewTraductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Ciccotti, CaterinaEditorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Fondse, MarkoTraductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Ginsburg, MirraTraductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Glenny, MichaelTraductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Henstra, FrisoAutor de la cobertaautor secundarialgunes edicionsconfirmat
McMillan, RoyNarradorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Melander, VivecaTraductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Misirkov, BorisTraductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Reschke, ThomasTraductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Has d'iniciar sessió per poder modificar les dades del coneixement compartit.
Si et cal més ajuda, mira la pàgina d'ajuda del coneixement compartit.
Títol normalitzat
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Títol original
Títols alternatius
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Data original de publicació
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Llocs importants
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Esdeveniments importants
Pel·lícules relacionades
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Premis i honors
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Primeres paraules
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Whoo-oo-oo-oo-hooh-hoo-oo! Oh, look at me, I am perishing in this gateway.
Darreres paraules
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Nota de desambiguació
Editor de l'editorial
Creadors de notes promocionals a la coberta
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Llengua original
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
CDD/SMD canònics
LCC canònic

Referències a aquesta obra en fonts externes.

Wikipedia en anglès (1)

This hilarious, brilliantly inventive novel by the author of The Master and Margarita tells the story of a scroungy Moscow mongrel named Sharik. Thanks to the skills of a renowned Soviet scientist and the transplanted pituitary gland and testes of a petty criminal, Sharik is transformed into a lecherous, vulgar man who spouts Engels and inevitably finds his niche in the bureaucracy as the government official in charge of purging the city of cats.

No s'han trobat descripcions de biblioteca.

Descripció del llibre
Sumari haiku

Cobertes populars



Mitjana: (3.89)
1 5
1.5 4
2 21
2.5 7
3 127
3.5 63
4 271
4.5 25
5 150

Ets tu?

Fes-te Autor del LibraryThing.

Penguin Australia

Una edició d'aquest llibre ha estat publicada per Penguin Australia.

» Pàgina d'informació de l'editor


Quant a | Contacte | | Privadesa/Condicions | Ajuda/PMF | Blog | Botiga | APIs | TinyCat | Biblioteques llegades | Crítics Matiners | Coneixement comú | 170,066,013 llibres! | Barra superior: Sempre visible