IniciGrupsConversesExploraTendències
Cerca al lloc
Aquest lloc utilitza galetes per a oferir els nostres serveis, millorar el desenvolupament, per a anàlisis i (si no has iniciat la sessió) per a publicitat. Utilitzant LibraryThing acceptes que has llegit i entès els nostres Termes de servei i política de privacitat. L'ús que facis del lloc i dels seus serveis està subjecte a aquestes polítiques i termes.
Hide this

Resultats de Google Books

Clica una miniatura per anar a Google Books.

Flat Earth News: An Award-Winning Reporter…
S'està carregant…

Flat Earth News: An Award-Winning Reporter Exposes Falsehood, Distortion… (edició 2009)

de Nick Davies

MembresRessenyesPopularitatValoració mitjanaMencions
5021441,438 (4.21)13
Finally I was forced to admit that I work in a corrupted profession. When award-winning journalist Nick Davies decided to break Fleet Street's unwritten rule by investigating his own colleagues, he found that the business of reporting the truth had been slowly subverted by the mass production of ignorance. Working with a network of off-the-record sources, Davies uncovered the story of the prestigious Sunday newspaper which allowed the CIA and MI6 to plant fiction in its columns; the newsroom which routinely rejects stories about black people; the respected paper that hired a professional fraudster to set up a front company to entrap senior political figures; the newspapers which support law and order while paying cash bribes to bent detectives. Davies names names and exposes the national stories which turn out to be pseudo events manufactured by the PR industry, and the global news stories which prove to be fiction generated by a new machinery of international propaganda. He shows the effect of this on a world where consumers believe a mass of stories which, in truth, are as false as the idea that the Earth is flat - from the millennium bug to the WMD in Iraq - tainting government policy, perverting popular belief. With the help of researchers from Cardiff University, who ran a ground-breaking analysis of our daily news, Davies found most reporters, most of the time, are not allowed to dig up stories or check their facts - a profession corrupted at the core.… (més)
Membre:bigdaddymerk
Títol:Flat Earth News: An Award-Winning Reporter Exposes Falsehood, Distortion and Propaganda in the Global Media
Autors:Nick Davies
Informació:Random House UK (2009), Paperback, 320 pages
Col·leccions:Library Borrows
Valoració:
Etiquetes:Cap

Informació de l'obra

Flat Earth News: An Award-Winning Reporter Exposes Falsehood, Distortion and Propaganda in the Global Media de Nick Davies

S'està carregant…

Apunta't a LibraryThing per saber si aquest llibre et pot agradar.

No hi ha cap discussió a Converses sobre aquesta obra.

» Mira també 13 mencions

Es mostren 1-5 de 14 (següent | mostra-les totes)
Sadly the Internet did not save journalism, it just struck the killing blow to the diseased monster it has become. This book will disabuse you of the mistaken memory that journalism was good before twitter took over. ( )
  Paul_S | Dec 30, 2021 |
*SPOILERS!* (in Dutch, as I read the Dutch version) Ik was al een tijdje kritisch van wat er in de kranten en het journaal verteld werd, hoe selectief men te werk ging, maar na het lezen van "Gebakken Lucht" ben ik alleen maar kritischer geworden en weet ik niet meer wat nog waar is en wat niet.

Nick Davies baseert zich, logisch, op wat er zich afspeelt in de Britse pers, maar je kunt het patroon ook toepassen voor de Belgische pers, me dunkt. Wat krijg je te lezen: hoe bepaalde nieuwsjes uitvergroot worden zodat er bijna massahysterie uitbreekt (bijv. millenniumbug), terwijl de gevolgen ofwel nul zijn ofwel zo miniem dat al dat gehyp puur voor de verkoop vd krant was. Verder behandelt Nick het probleem van kostenbesparing, hoe journalisten minder kunnen beroep doen op bronnen, op collega's bij lokalere kranten/tv-stations. Hoe kranteneigenaren vnl. aan winst denken en hoe er nog meer te krijgen. Hoe men de concurrentie te snel wil af zijn met primeurs, gegrond of niet.

Verder: productieregels als veilige verhalen, gemakkelijke verhalen (zodat er minder tijd moet ingestoken worden met natrekken e.d.), en hoe PR machtig wordt => copy-paste, werkt sneller natuurlijk, plus makkelijk om publiek te misleiden, manipuleren. Verder speelt PR ook een rol om bijv. militaire missies tot stand te brengen (Irak en WOMD, Libië en Gaddafi, ...)

Verder: hoe journalisten contacten hebben met agenten, privé-detectives, (ex-)criminelen, ... om toch maar verhalen te kunnen schrijven. Contradictie met H4, waarin men beknot wordt in werkingsmiddelen, maar dan zelf wel de wet overtreedt met schenden van privacy van anderen d.m.v. voormelde personen.

The Sunday Times: voorheen een vd kranten met een onderzoeksteam (Insight) dat budget had om eerlijke journalistiek te doen, om echt zaken te onderzoeken en naar waarheid te plaatsen. Toen Rupert Murdoch de krant kocht, werd dat team opgedoekt en werd TST blijkbaar even oppervlakkig als de modale krant. Het moet verkopen en onderzoek kost tijd en geld, wat Rupert niet wilde spenderen, want dan verkocht je minder kranten, natuurlijk. Ook hier speelde PR (bijv. persattaché van Tony Blair en beïnvloedbare journalist vd krant) een rol, en dat was van bij The Observer. Dus, ook hier werden leugens en verdraaiingen geschreven, bijv. ter stimulatie vd inval in Irak (om Saddam af te zetten e.d.), ook al was The Observer blijkbaar niet het soort krant dat de regering aanhing. Soit, 2 maten en gewichten.

Dan The Daily Mail: hoe dit de machtigste krant werd, zich niets onziend. Verhalen weer oprakelen, er een draai aan geven om de massa te beïnvloeden, de politiek, enz. Waren de leugens en propaganda aangevochten, deed men ofwel niks met de klacht ofwel plaatste men een kleine rechtzetting ofwel procedeerde men ofwel betaalde de krant een schadevergoeding. Zelfs het controle-orgaan vd pers deed niks om de krant erecht te wijzen. Zelfs de politiek deed niks om het vuile spel vd krant te stoppen. Hoe dan ook, The Daily Mail is volgens wat ik las een vd meest verachtelijke kranten. en weer stond/staat een manipulatieve hoofdredacteur aan het hoofd vd redactie. Zo erg dat men op den duur de doctrine volgde als journalist, ook al wist je beter.

Laatst pleit Nick voor een soort controle-organisme voor de pers, om enkel de correcte informatie te laten publiceren, niet de leugens, propaganda, ... hij maakt ook melding van alternatieve nieuwssites en m.n. blogs, hoe mensen op de duur zelf naar de waarheid zoeken.

Zoals ik in het begin aangaf: wat moet je nog geloven? Lees je in de ene krant versie A, zie je op het internet versie B, of zaken die niet in A verteld werden. Het nieuws idem: 13u, reactie van bijv. een minister, om 19u is de reactie ingekort. En waarom?

Hoewel "Gebakken Lucht" dus vnl. op Britse leest is geschoeid en sommige feiten uit het verleden niet duidelijk zijn (want puur Britse actualiteit), kan je de kranten en eventuele feiten vervangen door zaken die hier gebeurd zijn. Langs de andere kant: het is geen pure zwart-witte situatie. Er zijn natuurlijk nog journalisten die correct hun werk willen en kunnen doen, maar zijn die in de meerderheid? Het is ongelooflijk hoe er zoveel kranten zijn en men dagelijks toch zoveel tekst erin krijgt, zei ook een treincollega van me enkele jaren geleden. Soit, in ieder geval is "Gebakken Lucht" een ferme aanrader om inzicht te verwerven over hoe de pers tegenwoordig te werk gaat, hoe verkoop en winst telt, NIET de waarheid want die kost tijd en geld en dat heeft invloed op de winst. Zoals het spreekwoord zegt: 't Gemak goa vo d'ere (het gemak gaat vóór de eer, ofte waarom ergens tijd en moeite in steken - en trots zijn op je werk - als je ook gemakkelijke en manipulatieve berichten kunt publiceren?)For shame! ( )
  TechThing | Jan 22, 2021 |
Well, this is cheerful stuff. Nick Davies, respected journalist, gives the lie to the notion that the biggest threat to journalism is the interference of owners or the threats of advertisers. His thesis is that the drive for profits has driven journalism to the brink of destruction. Staff cuts and spending cuts have resulted in fewer journalists working with fewer resources on more stories. Unfortunately those stories are provided by the booming new sector that is the Public Relations industry, which is not above manufacturing news and events and whipping up fear and disinformation. Meanwhile, the network of reporters who used to cover all sorts of stories from all over the world has shriveled to nothing. Which leaves us with the interesting question of how true the picture of the world presented to us daily in the media actually is.

Davies traces the decline of old-fashioned journalistic practices and values and the rise of the new 'churnalism,' which reproduces and rewrites PR copy without much in the way of checking or exploring or context. Not everything you read on your newspapers or see on your television is churnalism. But a lot of it is. He also touches on the campaign of lies, distortions and misinformation that was part of the build-up to the invasion of Iraq, shocking in its scope and in the utter capitulation of the media in the face of the official line.

Just when you thought you were outraged out, Davies saves the most appalling for last: The Daily Mail and the Press Complaints Commission. One routinely lies and distorts and attacks innocent targets with unmitigated ferocity. The other turns down more than 90% of the complaints it receives without even considering their content.

It ends on a note of pessimism. The only real solution, unstated by Davies, is for a widespread return to the proper funding of proper journalism. The trend at the moment, however, is for less reporters, more stories, higher profits, and so long as that continues truth will suffer and so will we. ( )
  Nigel_Quinlan | Oct 21, 2015 |
Published in 2008, so not up to date, but there's little reason to think that things have improved since then (in my view).
Worth reading if only for the chapter about the Daily Mail. ( )
  ghostdog801 | Feb 16, 2015 |
The 'sister' volume to Davies' recent "Hack Attack", this is well-researched polemic maps the slippery slope of decline in British newspapers - from journalism to churnalism. Davies is thorough on the impact of PR, government spin and corporate ownership, and while his glasses may be a little rose tinted for the pre-Murdoch era, there's plenty of stories here to support his point. A little slow at times (it lacks the narrative drive of the more recent book) it's still well worth a read, especially if you want to know why so many respected commentators fell for the Iraq WMD story. ( )
  Parthurbook | Aug 17, 2014 |
Es mostren 1-5 de 14 (següent | mostra-les totes)
Sense ressenyes | afegeix-hi una ressenya
Has d'iniciar sessió per poder modificar les dades del coneixement compartit.
Si et cal més ajuda, mira la pàgina d'ajuda del coneixement compartit.
Títol normalitzat
Títol original
Títols alternatius
Data original de publicació
Gent/Personatges
Llocs importants
Esdeveniments importants
Pel·lícules relacionades
Premis i honors
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Epígraf
Dedicatòria
Primeres paraules
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Dog doesn't eat dog. That's always been the rule in Fleet Street.
Citacions
Darreres paraules
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
(Clica-hi per mostrar-ho. Compte: pot anticipar-te quin és el desenllaç de l'obra.)
Nota de desambiguació
Editor de l'editorial
Creadors de notes promocionals a la coberta
Llengua original
CDD/SMD canònics
LCC canònic

Referències a aquesta obra en fonts externes.

Wikipedia en anglès (6)

Finally I was forced to admit that I work in a corrupted profession. When award-winning journalist Nick Davies decided to break Fleet Street's unwritten rule by investigating his own colleagues, he found that the business of reporting the truth had been slowly subverted by the mass production of ignorance. Working with a network of off-the-record sources, Davies uncovered the story of the prestigious Sunday newspaper which allowed the CIA and MI6 to plant fiction in its columns; the newsroom which routinely rejects stories about black people; the respected paper that hired a professional fraudster to set up a front company to entrap senior political figures; the newspapers which support law and order while paying cash bribes to bent detectives. Davies names names and exposes the national stories which turn out to be pseudo events manufactured by the PR industry, and the global news stories which prove to be fiction generated by a new machinery of international propaganda. He shows the effect of this on a world where consumers believe a mass of stories which, in truth, are as false as the idea that the Earth is flat - from the millennium bug to the WMD in Iraq - tainting government policy, perverting popular belief. With the help of researchers from Cardiff University, who ran a ground-breaking analysis of our daily news, Davies found most reporters, most of the time, are not allowed to dig up stories or check their facts - a profession corrupted at the core.

No s'han trobat descripcions de biblioteca.

Descripció del llibre
Sumari haiku

Cobertes populars

Dreceres

Valoració

Mitjana: (4.21)
0.5
1
1.5
2 2
2.5 2
3 12
3.5 8
4 31
4.5 10
5 40

Ets tu?

Fes-te Autor del LibraryThing.

 

Quant a | Contacte | LibraryThing.com | Privadesa/Condicions | Ajuda/PMF | Blog | Botiga | APIs | TinyCat | Biblioteques llegades | Crítics Matiners | Coneixement comú | 177,098,581 llibres! | Barra superior: Sempre visible