IniciGrupsConversesMésTendències
Cerca al lloc
Aquest lloc utilitza galetes per a oferir els nostres serveis, millorar el desenvolupament, per a anàlisis i (si no has iniciat la sessió) per a publicitat. Utilitzant LibraryThing acceptes que has llegit i entès els nostres Termes de servei i política de privacitat. L'ús que facis del lloc i dels seus serveis està subjecte a aquestes polítiques i termes.
Hide this

Resultats de Google Books

Clica una miniatura per anar a Google Books.

Short History Of Decay de E.M. Cioran
S'està carregant…

Short History Of Decay

de E.M. Cioran (Autor)

MembresRessenyesPopularitatValoració mitjanaMencions
624428,985 (4.01)9
A Short History of Decay (1949) is E. M. Cioran's nihilistic and witty collection of aphoristic essays concerning the nature of civilization in mid 20th-century Europe. Touching upon man's need to worship, the feebleness of God, the downfall of the Ancient Greeks and the melancholy baseness of all existence, Cioran's pieces are pessimistic in the extreme, but also display a beautiful certainty that renders them delicate, vivid, and memorable. Illuminating and brutally honest, A Short History of Decay dissects man's decadence in a remarkable series of moving and beautiful pieces.… (més)
Membre:jphastings
Títol:Short History Of Decay
Autors:E.M. Cioran (Autor)
Informació:Penguin Classics
Col·leccions:La teva biblioteca, Llegint actualment
Valoració:
Etiquetes:70mono, Penguin Classics, philosophy

Detalls de l'obra

A Short History of Decay de E. M. Cioran

S'està carregant…

Apunta't a LibraryThing per saber si aquest llibre et pot agradar.

No hi ha cap discussió a Converses sobre aquesta obra.

» Mira també 9 mencions

Es mostren totes 4
Librería 6. Estante 5
  atman2019 | Dec 18, 2019 |
There are some nice aphorisms here (right from the start: "The devil pales beside a man who owns the truth, his truth" - couldn't be more timely, too), and from my perspective, nothing that rings false if you are a sensitive doomed to think honestly about the structures and behaviors to which we are condemned by civilization. But while individual sentences may be beautiful, the overall effect is of an internal monologue of anger and depression rather than a philosophical or poetic exploration of despair. Cioran knew and admired Beckett, and Beckett understood that despair is not the same thing as lamentation, or an unstructured rant, that its ultimate expression is poetic silence and also that our consigned physicality means it is inevitably relieved, if not belied, by comedy. We are, in other words, beings just as ridiculous in despair as we are in hope. Cioran seems to have felt a little in awe of Beckett, the way prose writers often do of poets. Reading this I can see why - he is almost like a poseur in the salon of despair by comparison. ( )
1 vota CSRodgers | Dec 12, 2017 |
Binnenkort bespreking op De Reactor, nu op Knack.be: http://www.knack.be/nieuws/boeken/de-filosofie-van-emil-cioran-haaks-op-het-geda...

De filosofie van Emil Cioran: haaks op het gedachtegoed van de gevestigde filosofen



De Roemeens-Franse filosoof Emil Cioran (1911-1995) schreef een indrukwekkend oeuvre van ruim twee dozijn boeken bij elkaar. Voor velen blijft 'Précis de décomposition' (1949) - het eerste boek dat hij in het Frans schreef - een absolute uitschieter. Toen 'Précis de décomposition' uitkwam bij Gallimard beroerde het meteen de gemoederen, al bleef Ciorans publiek in het begin beperkt tot een select groepje intellectuelen, kunstenaars en andere doemdenkers. De Historische Uitgeverij brengt nu in haar reeks 'Beschouwelijk werk' een trefzekere vertaling van deze klassieker, met als verrassende titel 'Een kleine filosofie van verval'.

Vertaalslag

'Précis de décomposition' neemt een belangrijke plaats in binnen het oeuvre van Cioran. Niet zozeer omdat deze 'litanie van de verslagenheid' een keerpunt in Ciorans denken zou markeren - nagenoeg al zijn kernideeën zitten er in een oervorm al in verwerkt en die zouden in later werk niet drastisch evolueren. Belangrijker is, zo stelt vertaler Pieter Appels in de verantwoording achterin het boek, dat hij vanaf dan in het Frans schrijft en niet langer in zijn moedertaal, het Roemeens. Zoals Cioran aangeeft in de essaybundel 'Exercices d'admiration' (1986), waar hij in het laatste hoofdstukje 'En relisant...' terugblikt op zijn boek uit 1949, gaat het over vormelijke, muzikale en stilistische elementen:

Mijn kijk op de dingen is niet fundamenteel veranderd; wat zeker veranderd is, is de toon. Het gebeurt zelden dat de kern van iemands denken verandert; wat daarentegen een metamorfose ondergaat, is de frasering, de uiterlijke schijn, het ritme.

Een frustrerende vertaaloefening gaf voor Cioran de doorslag om 'Précis de décomposition' in het Frans te schrijven. Een moedige poging om Stéphane Mallarmé naar het Roemeens te vertalen had verstrekkende gevolgen, zoals te lezen staat in de Cahiers:

Wandeling in Offranville. Het was hier, tijdens de zomer van 1947, dat ik besloot om te breken met het Roemeens. Ik herinner me dat ik er Mallarmé vertaalde; op een bepaald moment realiseerde ik me de absurditeit en de complete nutteloosheid van mijn onderneming. Mijn vaderland bestond niet meer, mijn moedertaal ook niet... Waarom blijven schrijven in een idioom dat enkel toegankelijk is voor een miniem aantal landgenoten, eigenlijk maar een stuk of twintig? Op dat moment besloot ik ermee te stoppen, en me te wijden aan het Frans. Twee jaar later was 'Een kleine filosofie van verval' af, niet zonder aanzienlijke moeite.

In diezelfde periode waagde Cioran zich ook aan vertalingen van Benjamin Constant, Chamfort, Engelse romantische dichters en enkele Franse brievenschrijfsters uit de achttiende eeuw. Maar het is vooral Paul Valéry die een grote stilistische invloed op zijn schrijven zou hebben. Hij beschreef zijn vertaalwerk als 'het eindpunt van een epilepsieaanval' en de Franse taal vergeleek hij met een dwangbuis. 'Précis de décomposition' zou hij tot vier keer toe herschrijven. Hoewel Frans niet zijn moedertaal was, zien velen hem vandaag als een van de grootste stilisten in die taal.

Homme de fragment

Naar Cioran-normen is 'Een kleine filosofie van verval' met zijn tweehonderdzeventig pagina's een vrij lijvig boek. Het bestaat uit zes grote delen, die op hun beurt ingedeeld zijn in meer dan honderdveertig korte, vignetachtige hoofdstukken. Door de beknoptheid van de hoofdstukken - ze gaan van een halve pagina tot maximaal drie, vier pagina's - en de veelheid aan thema's (religie, de afwezige God, de dood, het menselijk lijden, zelfmoord, de vrijheid, het auteurschap, verveling, de tijd, etc.) is dit een nogal fragmentarisch, weinig gestructureerd boek.

Maar dat is nergens storend, integendeel: je kan op elke bladzijde inpikken en je laten meevoeren door Ciorans steeds verrassende en eigenzinnige gedachtestroom. Hij noemde zichzelf ooit veelbetekenend 'un homme de fragment'. De gebalde of in aforismen gefragmenteerde gedachte werd niet voor niets zijn handelsmerk. Het fragmentarische uit zich ook in de interpunctie: de tekst staat bol van gedachtestrepen en puntkomma's, maar het is vooral het beletselteken dat gretig wordt ingezet als instrument om het onafgewerkte te suggereren.

Ciorans stijl is wispelturig, niet-systematisch, idiosyncratisch. Zijn aforistische stijl heeft de verhoogde sensibiliteit die eigen is aan de verheven poëzie van mystici, waardoor zijn taalgebruik bij momenten ook wat verouderd of gezwollen is:

De geest ontdekt de Identiteit; de ziel de Verveling; het lichaam de Luiheid. Het is eenzelfde principe van onveranderlijkheid, verschillend uitgedrukt in de drie vormen van de universele geeuw.

'Een kleine filosofie van verval' is net als het gros van Ciorans teksten extreem citeerbaar. Bijna elke zin kan probleemloos uit zijn context worden gelicht, zonder aan betekenis of waarde te hoeven inboeten. Cioran verwerkte ook zelf graag citaten in zijn teksten. Aan de hand van talrijke quotes en verwijzingen spint hij een strak web van intertekstualiteit, zonder dat hierdoor de leesbaarheid in het gedrang komt.

Cioran citeert niet enkel uit de canon van de wereldliteratuur (van William Shakespeare en Marcel Proust over Dante en John Keats tot Hugo von Hofmannsthal en Theresia van Avila). Ook veel filosofen komen aan bod. Cioran geeft commentaar, verwerkt gedachten, bekritiseert en dient collega-denkers van antwoord. Friedrich Nietzsche en Diogenes zijn favorieten en komen veelvuldig voor. Maar er zijn ook verschillende subtiele knipoogjes, in het bijzonder naar Plato (in 'De architect van de grotten'), naar Jean-Paul Sartre (in 'Over een handelaar in ideeën') en naar Seneca (in het allerlaatste hoofdstuk 'Quousque eadem?').

Cioran wordt wel eens weggezet als 'moralist' of 'onheilige mysticus'. Maar doordat hij met allerhande filosofen in discussie gaat, neemt hij expliciet een positie in binnen een wijsgerige traditie. Vertaler Pieter Appels heeft die filosofische grondslag duidelijk willen maken met de vertaling van de titel als 'Een kleine filosofie van verval'. Het Franse substantief 'précis' kan 'handleiding', 'samenvatting' of 'korte geschiedenis' betekenen, zoals mag blijken uit de Engelse titel A Short History of Decay. Dat Cioran veel meer is dan een gelegenheidsdenker die zich uitdrukt in aforismen, wordt mooi duidelijk gemaakt door het woord 'filosofie', ook al wordt het dan voorafgegaan door 'kleine'.

Filosoof in stijl

Ciorans denken verzaakt aan elke vorm van systematiek en staat haaks op het gedachtegoed van de 'gevestigde' filosofen. In het hoofdstuk 'Afscheid van de filosofie' klinkt het radicaal uitgedrukt zo:

Ik heb me van de filosofie afgekeerd op het moment dat het me niet meer lukte bij Kant een menselijke zwakheid, een waarachtig teken van droefheid te ontdekken; bij Kant niet en bij geen enkele filosoof. Vergeleken met muziek, mystiek of poëzie, ontstaat de filosofie uit een verminderde levenskracht en een verdachte diepgang, die aanzien hebben bij verlegen en lauwe mensen. [...] Nagenoeg alle filosofen zijn goed geëindigd: dat is het ultieme argument tegen de filosofie. Zelfs het einde van Socrates heeft niets tragisch: het is een misverstand, het einde van een pedagoog - en als Nietzsche is weggekwijnd, dan is dat als dichter en visionair: hij heeft geboet voor zijn extases en niet voor zijn redeneringen.

Cioran is de uitgelezen 'antifilosoof' (zie het hoofdstuk 'De gelegenheidsdenker'), met een voorkeur voor het mystieke, het goddelijke en het poëtische. Zijn denkbewegingen over het betreurenswaardige lot van de mens ('de ziekte van het zijn') komen steeds uit bij heiligen, engelen, martelaren en een immer afwezige God. Ciorans melancholie is religieus van aard, maar nooit zoekt hij aansluiting bij een doordeweekse godsdienstige strekking:

De geschiedenis is een optocht van valse Absoluutheden, een opeenvolging van tempels opgericht omwille van voorwendsels, een vernedering van de geest tegenover het Onwaarschijnlijke. Zelfs wanneer hij zich verwijdert van de religie, blijft de mens eraan onderworpen; zich uitputtend in het bedenken van schijngoden, maakt hij ze zich koortsachtig tot de zijne: zijn behoefte aan fictie, aan mythologie triomfeert over het vanzelfsprekende en het belachelijke.

Onze drang naar verafgoding, in combinatie met een onvolmaakte God, werpt ons in een afgrond. In zijn nihilistische aforismen probeert Cioran de aard van onze beschaving te doorgronden. In die zin is zijn filosofie gnostisch te noemen: ze probeert te onderkennen, te graven, te bepalen. 'Een kleine filosofie van verval' is een afrekening met het menselijk bestaan, gemarkeerd door een virulente drang om alles te ontleden, te ontbinden en te ontwrichten. Eerder dan een coherente filosofie stelt Cioran in dit boek het individuele lijden voorop, met het zichzelf vernietigende 'ik' als enige kennisprincipe. Het is, zo lijkt het wel, een geschrift met maar één vijand: zijn eigen auteur:

Vroeger had ik een 'ik'; nu ben ik niet meer dan een object... Ik prop me vol met alle verdovende middelen van de eenzaamheid; die van de wereld waren te zwak om me mezelf te doen vergeten. Nu ik de profeet in mijzelf heb gedood, hoe zou ik nog een plaats onder de mensen kunnen hebben? ( )
  MaerCat | Oct 2, 2017 |
I was murdered by the chapter "In One of Earth's Attics" and couldn't rest till I had this book. I was disappointed by the last Romanian existentialist I read (Max Belcher's [b:Adventures In Immediate Irreality|22405661|Adventures In Immediate Irreality|Max Blecher|https://d.gr-assets.com/books/1404961287s/22405661.jpg|6706208]), but, well, this time the poetry of Cioran's words recommended it to me rather than merely a haunting photograph of a dead man and a very curious title.

This book is a study in decadence, the end of a society, though I'm not certain I agree with all of Cioran's definitions or "tells" of a civilization in decay. The main draw of this book is the language he uses. It's not about agreeing or disagreeing with his analyses. It's about allowing yourself to be suspended in the ideas and realising how you've existed them. "Weary of the future, I have traversed its days, and yet I am tormented by the intemperance of unknown thirsts." It's beautiful.

It's hard to describe this book in my current set and surroundings. I think it would seem very dark and I think it would worry people to tell them how much I love what he's written about meaninglessness or suicide: "That a man should survive his passion was enough to make him contemptible in my eyes" and other quotations that, on second thought, I won't share because they mean too much.

I want a physical copy of this book for rereading. I wonder if I would highlight the same passages. But finding it may not be easy. ( )
2 vota likecymbeline | Apr 1, 2017 |
Es mostren totes 4
Sense ressenyes | afegeix-hi una ressenya

» Afegeix-hi altres autors (8 possibles)

Nom de l'autorCàrrecTipus d'autorObra?Estat
E. M. Cioranautor primaritotes les edicionscalculat
忠郎, 有田Traductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Howard, RichardTraductorautor secundarialgunes edicionsconfirmat
Has d'iniciar sessió per poder modificar les dades del coneixement compartit.
Si et cal més ajuda, mira la pàgina d'ajuda del coneixement compartit.
Títol normalitzat
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Títol original
Títols alternatius
Data original de publicació
Gent/Personatges
Llocs importants
Esdeveniments importants
Pel·lícules relacionades
Premis i honors
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
Epígraf
Dedicatòria
Primeres paraules
Citacions
Darreres paraules
Nota de desambiguació
Editor de l'editorial
Creadors de notes promocionals a la coberta
Llengua original
Informació del coneixement compartit en anglès. Modifica-la per localitzar-la a la teva llengua.
CDD/SMD canònics
LCC canònic

Referències a aquesta obra en fonts externes.

Wikipedia en anglès

No n'hi ha cap

A Short History of Decay (1949) is E. M. Cioran's nihilistic and witty collection of aphoristic essays concerning the nature of civilization in mid 20th-century Europe. Touching upon man's need to worship, the feebleness of God, the downfall of the Ancient Greeks and the melancholy baseness of all existence, Cioran's pieces are pessimistic in the extreme, but also display a beautiful certainty that renders them delicate, vivid, and memorable. Illuminating and brutally honest, A Short History of Decay dissects man's decadence in a remarkable series of moving and beautiful pieces.

No s'han trobat descripcions de biblioteca.

Descripció del llibre
Sumari haiku

Cobertes populars

Dreceres

Valoració

Mitjana: (4.01)
0.5
1 2
1.5
2 3
2.5
3 13
3.5 2
4 20
4.5 1
5 26

Ets tu?

Fes-te Autor del LibraryThing.

Hachette Book Group

Una edició d'aquest llibre ha estat publicada per Hachette Book Group.

» Pàgina d'informació de l'editor

Arcade Publishing

Una edició d'aquest llibre ha estat publicada per Arcade Publishing.

» Pàgina d'informació de l'editor

Penguin Australia

Una edició d'aquest llibre ha estat publicada per Penguin Australia.

» Pàgina d'informació de l'editor

 

Quant a | Contacte | LibraryThing.com | Privadesa/Condicions | Ajuda/PMF | Blog | Botiga | APIs | TinyCat | Biblioteques llegades | Crítics Matiners | Coneixement comú | 163,437,090 llibres! | Barra superior: Sempre visible